Yazmaya geç karar vermedim.

Yazmak, uzun süre ertelediğim bir şey de değildi.

Aslında yazmak, hayatım boyunca sürekli yaptığım ama adına "yazarlık" demediğim bir eylemdi.

Altmış yaşıma gelene kadar kelimelerle çok temas ettim.

Hüküm verdim, metinler kurdum, cümlelerin sonuç doğurduğu yerlerde yaşadım.

Sözün ağırlığını, yazının geri dönüşsüzlüğünü, bir cümlenin bir hayatı nasıl etkileyebileceğini yakından gördüm.

Bu yüzden uzun süre yazmak bana bir ifade alanı değil, bir sorumluluk alanı gibi göründü.

Belki de bu yüzden susmayı tercih ettim.

Hayatın belli dönemlerinde yazmak, konuşmaktan daha kolaydır.

Benim için tersiydi.

Konuşarak, karar alarak, uygulayarak yaşadım.

Ama zaman geçtikçe şunu fark ettim:

İnsan bazı şeyleri ancak artık karar vermek zorunda olmadığında yazabiliyor.

Altmış yaş, benim için bir başlangıç cesareti değil;

bir yükün yerini değiştirme noktası oldu.