<p>Yazmaya geç karar vermedim.</p><p>Yazmak, uzun süre ertelediğim bir şey de değildi.</p><p>Aslında yazmak, hayatım boyunca sürekli yaptığım ama adına "yazarlık" demediğim bir eylemdi.</p><p> </p><p>Altmış yaşıma gelene kadar kelimelerle çok temas ettim.</p><p>Hüküm verdim, metinler kurdum, cümlelerin sonuç doğurduğu yerlerde yaşadım.</p><p>Sözün ağırlığını, yazının geri dönüşsüzlüğünü, bir cümlenin bir hayatı nasıl etkileyebileceğini yakından gördüm.</p><p>Bu yüzden uzun süre yazmak bana bir ifade alanı değil, bir sorumluluk alanı gibi göründü.</p><p> </p><p>Belki de bu yüzden susmayı tercih ettim.</p><p> </p><p>Hayatın belli dönemlerinde yazmak, konuşmaktan daha kolaydır.</p><p>Benim için tersiydi.</p><p>Konuşarak, karar alarak, uygulayarak yaşadım.</p><p>Ama zaman geçtikçe şunu fark ettim:</p><p>İnsan bazı şeyleri ancak artık karar vermek zorunda olmadığında yazabiliyor.</p><p> </p><p>Altmış yaş, benim için bir başlangıç cesareti değil;</p><p>bir yükün yerini değiştirme noktası oldu.</p><p> </p><p> </p>
