கை நிறைய வண்ண வண்ணமாய் கண்ணாடி வளையல்கள் குலுங்க, கன்னத்தில் பூசப்பட்டிருந்த சந்தனத்தோடும், பம்மிய வயிரோடும், தாய்மையின் பூரிப்போடு பிறந்தகத்திற்கு புறப்பட்டுக் கொண்டிருந்த மனைவியை, கண்களில் மின்னும் நீரோடு ரசித்துக் கொண்டிருந்தான் பிரபாகரன்.

அவளது உடைமைகள் காரில் ஏற்றப்பட்டுக் கொண்டிருக்க, கணவனைப் பிரிய மனமின்றி கண்கள் நீரைச் சுரக்க, அழத் தயாரான தமக்கையை கடிந்து கொண்டாள் அருந்ததி.

"அக்கா! வயித்துல குழந்தையை வெச்சிக்கிட்டு அழக் கூடாதாம். அப்புறம் பொறக்கப் போகிற குழந்தையும் அழுதிட்டே இருக்குமாம். மாமாகிட்ட என்னென்ன பேசணுமோ இப்பவே பேசிக்கோ. அப்புறம் புறப்படும் போது மாமாவை கண்ல காட்ட மாட்டாங்க. அதனால சும்மா பார்த்திட்டே நிக்காம ஏதாவது பேசு" – சாந்தினியிடம் கிசுகிசுப்பாய் உரைத்து விட்டு அருந்ததி நகர்ந்து செல்ல, பிரபாகரனின் அருகே வந்தாள் சாந்தினி.

"என்னங்க!"

"ம்?"

"அப்பப்ப போன் பண்ணுங்க!"

"ம்..."

"நேரம் கிடைக்கும்போது பாக்க வாங்க..."

"ம்..."

"வேளாவேளைக்கு சாப்பிடுங்க. நைட் ரொம்ப நேரம் விழிச்சி கண்ணைக் கெடுத்துக்காதீங்க. அப்புறம்..."

"சாந்தி! புறப்படலாமா?" – என்றவாறே வந்த தந்தையைக் கண்டதும் தலையசைத்தாள்.

"ம்... போகலாம்ப்பா!"

"மாப்பிள்ளை! அப்ப நாங்க போயிட்டு வர்றோம்."

"மாமா!"

"சொல்லுங்க மாப்பிள்ளை!"

"என்ன கார் பிடிச்சிருக்கீங்க?"

"அது என்னவோ சொன்னானே… ம்... இன்னோவா.. இன்னோவா கார் மாப்பிள்ளை! நம்ம நகுலனோட நண்பன் காராம்."

"அப்பச் சரி! நல்லா வசதியாத்தான் இருக்கும். சாந்தி! நீ நடுவில உட்கார்ந்துக்கோ! மாமா! டிரைவர் கிட்டே மெதுவாய் போகச் சொல்லுங்க. ரோடும் ரொம்ப மோசமாய் இருக்கு, டிராபிக்கும் அதிகமாய் இருக்கும்."

"எல்லாம் நாங்க பார்த்துக்கறோம் மாப்பிள்ளை. வரும்போதே டிரைவர்கிட்ட சொல்லிட்டேன்."

"சரி மாமா! போய் இறங்கியதும் போன் பண்ணிடுங்க. எப்ப வலி வந்தாலும் உடனே எனக்கு போன் பண்ணுங்க. கிளம்பி வந்திடுறேன்."

"பிரபா! என்னடா நீ இன்னும் இங்கே நிக்கிற. மாடிக்குப் போகச் சொன்னேனே..." - என்ற தாயிடம் அவஸ்தையாய் புன்னகைத்தான்.

"இல்லம்மா! ஒரு ரெண்டு நிமிஷம் பேசிட்டுப் போகலாம்னு..."

"ஏண்டா! அவ என்ன வெளிநாட்டுக்கா போகப் போகிறாள்? இதோ இருக்கிற செங்கல்பட்டுதானே? நினைச்ச நேரம் போய் பார்க்கப் போகிற. நல்ல நேரம் முடியுறதுக்குள்ள அவங்க கிளம்பணும். நீ மாடிக்குப் போ!"

"ம். சாந்தி! ஜாக்கிரதை! எதுவும் ஒண்ணுன்னா உடனே போன் பண்ணு."

"சரிங்க" - என்ற சாந்தினியின் விழிகளில் நீர் தெறித்து விழ, அருந்ததி அதட்டினாள்.

"அக்கா! இப்பத்தானே சொன்னேன்?"

"இ...ல்ல... அழல.."

"ம், குட். வா!" – என்றவள் தமக்கையின் தோள்பற்றி அழைத்துச் செல்ல, தன் புகுந்த வீட்டை, கூடி நின்ற உறவுகளை, பார்வையால் வருடியவாறே காரை அடைந்தாள்.

Sign up now to get the most out of Books2Read

Discover something great at Books2Read.

Thanks for signing up for Books2Read notifications!