சுஜா வேலைக்குப் போகத் தொடங்கி விட்டாள். மாதம் எழுநூறு ரூபாய் சம்பளம். ஜெகனின் சிபாரிசின் பேரில், அவனது சினேகிதன் ஒருவனின் சிறிய நிறுவனத்திலேயே வேலை.

ஜெகன் ஆபீசுக்குக் கிளம்பும்பொழுது, சுஜாவையும் தனது மோட்டார் பைக்கில் உட்காரவைத்து, அவளது ஆபீசில் கொண்டு விட்டுவிட்டு, தன் வேலையைப் பார்க்கப் போவான்.

அந்த ஒரு சில நிமிஷங்கள் மட்டுமே, அவள் தன் கணவனின் அருகில் உட்கார்ந்தாள் என்றே சொல்ல வேண்டும். அந்த நேரத்தில் ஜெகனிடம் ஏதாவது மனம் விட்டுக் கேட்டால் தான் உண்டு.

"ஏன்னா..."

"சொல்லு..."

"வீடு ஏதாவது பார்த்தேளா...?"

"பார்த்துண்டுதானே இருக்கேன். பம்பாய்லே வீடு கிடைக்கறது என்ன... அத்தனை சுலபமான காரியமா...?"

"எத்தனை நாள்தான் இப்படி மூணாவது மனுஷாளோட சேர்ந்து இருக்கறது...?"

"ஜோதி, மூணாம் மனுஷியில்லே சுஜா.... ஷி இஸ் அவர் பெஸ்ட் ஃபிரெண்ட்..."

ஜெகன் திரும்பிப் பார்க்காமலேயே பதில் சொல்லுவான். அவள், அவனது பரந்த முதுகையே வெறித்துப் பார்த்தபடி...

'அவர் பெஸ்ட் ஃபிரெண்டாமே... அவர்... ஷி இஸ் ஒன்லி யுவர் பெஸ்ட் ஃபிரெண்ட்.'

சுஜா, மனசுக்குள் பொருமுவாள்.

அன்று ஒரு நாள். சினேகிதத்தின் இலக்கணத்தைப் பற்றி, ஜெகன் அவளிடம் குட்டிப் பிரசங்கமே நடத்தினான்.

"என்னோட ஒரே லட்சியம் இதுதான். வாழ்க்கையில ஆயிரம் பதவி உயர்வு வரும். ஆனா ஒரு ஆத்ம சினேகிதன் கிடைக்க மாட்டான். நல்ல நட்புக்காக எதையுமே இழக்கத் தயாரா இருக்கேன் - இன்க்ளூடிங் யூ..."

அப்படியென்ன நட்பு குமாருக்கும் இவனுக்கும் இடையில் தட்டுகெட்டுப் போகிறது..

சுஜாவுக்கு கேட்க வேண்டும் போல நாக்கு துடித்தது.

ஆரம்பத்தில் வேலைக்குப் போகாமல் வீட்டோடு இருந்த பொழுது ஏற்பட்ட சங்கடங்கள் ஒருவிதம் என்றால், இப்பொழுது வேலைக்குப் போக ஆரம்பித்ததும் ஏற்பட்டுள்ள சிக்கல்கள்...

'ச்சீ.. வெட்கக் கேடு...'

குமாரின் வீட்டில், அவள் காலெடுத்து வைத்ததுமே இந்த அருவருப்பு மனசில் பாசி போலப் படர ஆரம்பித்து விட்டது.

முதலிரவு என்கிற சம்பிரதாயமெல்லாம் தனக்குப் பிடிக்காது என்றவன், பம்பாய் வந்து சேர்ந்த அன்றிரவு...

தனது அறைக்கு அவன் வரவே இரவு பதினொன்றாகி விட்டது. வெளியே எங்கும் போகவில்லை.

இவள் இரவு சாப்பாட்டை முடித்து விட்டு, புரியாத இந்தி சினிமாப் பாட்டுக்களை டேப் ரிகார்டரில் போட்டுக் கேட்டு...

விசாலமான பெரிய ஹால்தான். சுஜா, ஜெகனின் அருகில் வெகு நேரம் உட்கார்ந்திருந்தாள். இவளைப் போலவே ஜோதியின் கணவன் குமாரும்...

எதிரெதிர் சோபாவில் அமர்ந்திருந்தும் ஜெகனும் குமாரும் அதிகம் பேசிக் கொள்ளாதது மிக விநோதமாய்...

ஜோதிதான் சமையல் செய்தாள். சுஜா, சமையலறைக்குள் எட்டிப் பார்த்தபடி தயங்கித் தயங்கி நிற்க....

'இவளிடம் என்ன பேசுவது...?'

சுஜாவுக்குப் புரியவில்லை. ரயிலில் வந்தபொழுதே, ஜோதி, அவளை ஒரு பொருட்டாக நினைத்து, முகம் கொடுத்துப் பேசவேயில்லை...

அவளுடன் பேசியதெல்லாம் குழந்தை புண்யாதான்.

சிறுமிக்கு, சுஜாவை ரொம்பவும் பிடித்துப் போய் விட்டது. தன் அம்மாவைப் போல, விரித்த கூந்தலும், கையில்லாத ரவிக்கையுமாக இல்லாமல், சுஜா தழையத் தழையப் பின்னலிட்டிருந்ததும், ஜரிகைக் கரை வைத்துத் தைக்கப்பட்டிருந்த ரவிக்கை அணிந்திருந்ததுமே அவளுக்கு மகா கவர்ச்சிகரமானதொரு விஷயமாய்...

வழக்கமாய் குழந்தைகளைக் கவரும் - ரயிலின் ஜன்னலோர இருக்கையோ, ஒவ்வொரு ஸ்டேஷனிலும் விற்கும் ஐஸ்க்ரீம், பிஸ்கட்டுகளோ இவளைக் கவராததற்குக் காரணம், சுஜாதான்.

அவளின் கருநீலப் பட்டுப்புடவையை அவளறியாத வண்ணம் தொட்டுப் பார்த்தாள். மஞ்சள் மெருகேறிய கன்னத்தில் சிவப்புக் கல் ஜிமிக்கி ரயிலின் ஓட்டத்துக்கு ஏற்ப அசைந்து, தட்டித் தட்டித் தாளம் போடுவதை ரசித்தாள்.

Sign up now to get the most out of Books2Read

Discover something great at Books2Read.

Thanks for signing up for Books2Read notifications!