"யேஸ்- உஷா பேசறேன்"

"பேப்பரைப் பார்த்தியாடி?" திலகா கேட்டாள். "பரிசுப் போட்டி."

"பரதநாட்டியப் போட்டிதானே? பார்த்தேன். பேசாம வைச்சுட்டேன்."

"ஏன்டி ஏய். நான் ஒன்னு நினைக்கிறேன். நீயும் அதையே நினைக்கறியா?"

"நினைச்சென்ன பிரயோஜனம்?"

"ஏன்டி?"

"அந்தப் பூனைக்கு யார்டி மணிகட்டறது? நடக்கிற வேலையா அது?"

"நீ ஒரு பயனில்லாதவடி. நான் சுகந்திகிட்டே பேசிப் பார்க்கறேன்."

"பேசிப் பிரயோஜனமில்லே. நான் ஏற்கெனவே பேசிட்டேன்."

"அவ ஒருத்தியாலதான்டி மேடமை வழிக்குக் கொண்டுவர முடியும்."

"திலகா.

"சொல்லு."

"நீ சொல்றதும் ஒருவகையில சரிதான். மேடமுக்கு அவ பேர்ல எப்பவும் தனிப் பிரியம் உண்டு. அவ சொன்னாக் கேட்பாங்க."

"அதெல்லாம் தனியாகப் போய்க் கட்டுப்படியாகாதே-கும்பலாகப் போகணும். ரஜ்னி வருவாளா?"

"வருவாள்... நான் சியாமாவை. முயற்சி செய்யறேன்" என்றபடி அவசரமாகச் சொன்னாள்: "ஏன்டி பிரேமாவை மறந்துடாதேடி. கீதாவுக்கும் - போன் பண்ணு."

"போன் பண்ணிக் கட்டுப்படியாகாது. கார் எடுத்துக்கிட்டு முதல்லே உன் வீட்டுக்கு வரேன். அங்கேயிருந்து ஒவ்வொரு வீடாகப் போகலாம்."

"ரஞ்சனி வருவாளா?"

"முதல்லே நீ வருகிற வழியைப் பாருடி. உஷா உங்கப்பா ஆபீஸ் போயிட்டாரா?"

"இல்லையே."

"எப்ப போவார்? நான் எப்ப வரட்டும்?"

"இப்பவே வா, நான் தயார்."

"உங்கப்பா ஆபீஸுக்குப் போகல்லேன்னு சொன்னியே."

"அப்படியா சொன்னேன்? இல்லையேன்னேன். அப்படி இல்லே. பிஸினஸ் ட்டூர் கோயம்புத்தூர் போயிருக்கார்ன்னேன்."

"இவ வேற குழப்பிக்கிட்டு, சரி. போனை வை. நான் எண்ணிப் பத்தாவது நிமிஷம் உங்க வீட்டில இருப்பேன்."

"நான் அடுத்த இரண்டாவது நிமிஷமே காத்துக்கிட்டிருப்பேன்."